Rienties, de 4 jaargetijden Breskens

Elke ouder maakt van zijn / haar kind honderden, soms duizenden foto's. Net ontsnapt aan de baarmoeder, dan sta je al voor eeuwig op de foto. Lachend, huilend, boos, verdrietig, met je mooiste jurk / broek aan, één tandje uit, twee tandjes eruit.
Niets blijft verborgen voor het eeuwig spiedende oog. Al die foto's van trotse ouders worden tegenwoordig verspreid via Facebook, Twitter, via e-mail.

Maar wat als er iets met je kindje of kind "is".
Je ouderlijke trots blijft, maar na de zoveelste opmerking; "goh, wat erg voor jullie / het kind" zakt je de moed in de schoenen.
De trots op je eigen kind neemt niemand je af, die draag je diep in je hart, maar toch, een foto van je liefste bezit meedragen in je tas, neerzetten op je werkplek of ophangen in de huiskamer.
Ja, dat is nog niet zo makkelijk.

Voor een van mijn studieopdrachten fotografie, koos ik als thema: "kwestbare mensen". Samen met de moeder/vriend, maar vooral samen met het model op zoek naar het moment waarvan achteraf door de moeder gezegd wordt: "Ger dit vind ik de mooiste foto, zo zie ik hem altijd zitten in zijn rolstoel".
Op dat moment rest mij slechts dankbaarheid, dat ik een klein beetje kan bijdragen aan het geluk van de moeder / vriend /vader, door het maken van een mooie portretfoto.

Weet je iemand waarvan je denkt, zo'n portretfoto wil ik kado doen, of zou ik ook wel willen hebben van "mijn kind" laat het me weten.
Het minste wat ik kan bieden is om samen op zoek te gaan naar het moment, waarvan je altijd hebt gedacht: "wat ben ik trots als ik hem / haar zo kan zien of bij me dragen."


Kai en Oby, een 16 jarige tweeling, ernstig verstandelijk beperkt, Oby is diep comateus reageert alleen nog op geluiden. Kai is mobiel, reageert op anderen en kan zich via taal beperkt uitdrukken.